Skip to main content

A Dirty Carnival



நான் பாடசாலையில் தரம் 11ல் படித்துக் கொண்டிருந்த போது. அப்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒவ்வொரு கேங். அடிதடியெல்லாம் சதாரணமாக வாரத்துக்கு 2 முறை நடக்கும். சில போது சண்டை உச்சத்துக்கே போய் கத்தி உழி எல்லாம் எடுத்துவந்த சந்தர்ப்பங்கள் உண்டு. ஒரு முறை இருவருக்குள் நடந்த சண்டையில் ஒருத்தனுக்கு பலத்த அடி. மறு நாள் அவன் ஸ்கூல் பக்கமே வரவில்லை. ஸ்கூல் விட்டு வெளிய வந்ததும் தான் தெரிஞ்சது ஒரு 6 பேர் கூட வந்திருக்கான். நேத்து வாங்கினத இவனுக்கு திருப்பிக் கொடுக்கணும். இப்போ கண்பார்மா சண்டையின்டு தெரியும் இவனும். யோசிக்கவேயில்லை. பொன்னேன் கூட்டத்தோடய வந்திருக்க, பேக்கை கலட்டி வீசிவிட்டு ஓடி வந்தவனுக்கு பாய்ந்து ஒரு உதை. கீழே விழுந்தவன் கைகளில் கல்லை எடுத்து சைடில் வந்த இருவருக்கும் பொத்தி ரெண்டு அடி; வந்த ஆறு போருக்கும் பலத்த அடி. தனியாளாக அவனும் அடி வாங்வே செய்தான். திருப்பி அடிக்கும் அந்த தைரியம் இருக்கே, அந்த ஆக்ரோஷமும் வெறித்தனமும் இன்னும் அப்படியே நினைவுகளில் இருக்கு. என் கண் முன் நடந்தது மறக்க முடியுமா என்ன. 
கட்.

ரியலிஸ்ட்டிக் அதாவது எதார்த்தமான எக்ஷன் சீக்வன்ஸ் கொண்ட neo-noir கேங்ஸ்டர் படம் என்றால் எப்படியிருக்கும். கட்டாயம் கொரியன் பக்கம் தான் போக வேண்டும்.

தான் செய்யும் தொழிலில் அவனுக்கு அதிகமான விறுப்பம் இல்லை. எல்லா இடங்களிலும் அவமானம் தான். வறுமை அவனை ஒரு தாதா கும்பலுக்குத் தலைவனாக மாற்றி விடுகிறது. அவனுக்கு மேலே இன்னொருவன். அவனுக்கு மேலே இன்னொருவன். வரும் உத்தரவின் படி எல்லாம் செய்து முடிக்க வேண்டும். இதற்கிடையே கேங்ஸ்டரின் வாழ்க்கையை தெரிந்து ரியலிஸ்டிக்காக ஒரு படம் பண்ண வேண்டும் என்று அவனுடைய நண்பன் ஒருவன் வந்து சேர்கிறான். ஒரு மென்மையான காதல், அடிதடி, வருமையை வெல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை, முன்னுக்கு வர வேண்டும், துரோகம், கொலை என்று படம் எல்லா சந்து பொந்துகளிலும் புகுந்து வேகமாக நகர்ந்து விடுகிறது.
கட்.

சரி ஒரு விடயம் பேசுவோம்.
குடும்பம் என்பதைப்பற்றி நீங்கள் என்ன அர்த்தத்தைப் புரிந்து வைத்திருக்கிறீர்கள்?
குடும்பம் என்றால் நாங்கள்… 
சரி கேள்..
குடும்பம் நாம், நமது வாய், அது ஒன்றாக ஒரே மேசையில் அமர்ந்து சாப்பிடும்.
ஒரு வாய், இரண்டு வாய், மூன்று, நான்கு, ஜந்து, ஆறு, நான் உட்பட ஏழு
நாங்கள் எல்லோரும் ஒரு வாய்

தனியாக சாப்பிட நினைப்பவன் யார்?
அவன் குடும்பத்தவனாக இருக்க முடியாது. அவன் குடும்பத்தில் இல்லை.
அந்நியமானவன்.

இது டர்டி கார்னிவல் படத்தில் வரும் வசனம். உண்மை தான். ஒரு கட்டத்தில் குடும்பமாக இருக்கும் எல்லோரும் ஒன்றாக சாப்பிடுகின்றனர். அங்கே பாசத்திற்குப் பஞ்சமே இருக்காது. தனித்தனியாக சாப்பிட்டால் அதிகமாக சாப்பிட்டு விடலாமென்று ஒரு பேரவா வாயில் தொற்றிக் கொள்கிறது.
அது ஒவ்வொருவராகக் கடந்து போகும் போது. குடும்பம் சிதைந்து விடுகறது. 
கட்.

ஆரியா, பரத் நடித்த ஒரு கேங்ஸ்டர் படம் இருக்கிறது. பட்டியல், சூழ்ந்திருப்பவர்கள் செய்யும் துரோகம், அடிதடி, காதல் என்று பல தளங்களில் பயணிக்கும். டர்ட்டி கார்னிவல் பார்க்கும் போது, பட்டியல், ஜிகிர்தண்டா படம் நினைவில் வருவதை தடுக்க முடியவில்லை. எங்கோ ஏதோ ஒரு விடயம் முட்டுவதாகவே தோன்றுகிறது. இதே பின்னனியில் தமிழிலும் செச்சப் படங்கள் வந்திருந்தாலும் வித்தியாசப்படுத்துவது எது.

பொதுவாக தமிழ் படங்களுக்கும் இந்தப் படங்களுக்கும் உள்ளபெரிய வித்தியாசம்; எடிடிங், கதை நீட்டாக நகரக்கூடிய தரமான எடிட்டிங் தான் ஒரு படத்தை தூக்கி நறுத்தும். அதிகமான தமிழ் படங்களில் இந்த எடிட்டிங் விடயத்தில் பல்ட்டி அடித்து விடுவார்கள். சம்பந்தமில்லாத காட்சிகள் இடைக்கிடையே வந்து அறுவை போட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது பின்னனி இசை இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக மாறி மாறி கொத்துப் பரோட்டா போட்டுக் கொண்டிருக்கும். சீர் இல்லாத தன்மை வரிசையாக காணப்படும். ஆனால் இது மாதிரியான கொரியன் படங்களை எடுத்துக் கொண்டால். எல்லாம் ஒரு அலவாக இருக்கும். அது தேவையான இடங்கள் மிக்ஸ் செய்யப்பட்டு பார்வையாளனின் கவனத்தை திசை திருப்பாமல் கதையோடு அவனுடைய கவனத்தை ஈர்த்து நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கும். அடுத்து இது போல நல்ல ஆக்ஷன் காட்சிகள் காணவே முடியாது. ஹீரோயிச வியாதி வந்து தொற்றிக் கொள்ளும். அதற்குள்ளாக ஸ்லோ மோஷன் வைரஸ் பல காட்சிகளை ஆக்கிரமித்து படையெடுப்பே நடத்தி விடும். கட்

பார்த்து பழகிய கதைக்களம் என்றாலும் ஒரு புதுப்பிப்பு, அதற்கென ஒரு ஸ்டைல் இருக்கிறது. அதற்காகவே படத்தை திரும்பத் திரும்பப் பார்க்கலாம். கட்.

  1. A Dirty Carnival
    2006 Film
  2. 7.5/10-IMDb
  3. Initial releaseJune 15, 2006 (South Korea)
  4. Running time141 minutes
  5. Initial DVD releaseMay 20, 2008

Comments

Popular posts from this blog

The Wind will Carry Us

ஈரானியத் திரையுலகில் முக்கியமான ஒருவர் அப்பாஸ் கிராஸ்தமி. சாதாரண மனிதர்களுடைய  வாழ்வியல் அம்சங்களை எதார்த்தமாகத் திரையில்  கொண்டுவருவதே இவரது படைப்புக்களின் வெற்றி. the wind will carry us பெயரே கவிதையின் மயக்கத்தை தருகிறதில்லையா, Forough Farrokhzad என்கிற ஈரானிய பெண் கவிஞரின் கவிதையின் தலைப்பே படத்தின் பெயரும் கூட. வெனீஸ் திரைப்பட விருது உட்பட பல விருதுகளை வென்று குவித்தித்ததோடு மட்டுமன்றி ஒரு தலைசிறந்த படைப்பாக இன்றைக்கும் தனித்து நிற்கிறது. 
இறப்பின் இறுதி நாட்களை எண்ணிக் கொண்டிருக்கும், வயதான மூதாட்டி ஒருத்தியின் மரணத்தை எதிர்பார்த்த படி, அதன் பின்னரான சடங்குகளை ஆவணப்படுத்துவதற்காக பத்திரிகையாளனான பெஸாட்டும் அவனது நண்பர்கள் இருவரும்,  பொரியாளர்கள் என அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு குர்திஷ் கிராமமொன்றிற்கு வருகை தருகின்றனர். அதன் பின்னரான கதையும், சம்பவங்களின் கோர்வைகளும் தொடர்ச்சியாக நம்மை கதைக்குள்ளே உள்வாங்கி ஒரு கதாப்பாத்திரம் போல உள்ளே நுழைத்துவிடும். 
தனியாக கிணறு தோண்டும் ஒரு வாழிபன், உணவுக்காக காசு வாங்காமல் பால் கறந்து கொடுக்கும் ஒரு பெண், தேநீர் கடை நடத்தும் ஒரு பெண், இடங்களைச்…

சிநேகத்தோடு சில வார்த்தைகள். (வைரமுத்து சிற்பியே உன்னைச் செதுக்குகிறேன் )

இளைஞனே வா!
உன்னிடம் சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டும் சினேகத்தோடு

ரகசியம் ஏதுமின்றி மனசைத் திறந்து காட்டும் மலர்களைப் போல நிஜங்களைப் பேசுவோம் நீயும் நானும்

எதார்த்தத்தை விட்டு நீ எத்தனை கிலோமீட்டரில் இருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

புன்னகை அற்புதமான கவனயீர்ப்புக் கருவி.

உங்களை இந்த சமூகம் விரும்ப வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? ‘ஆம்’ என்றால் நீங்கள் முதலில் செய்ய வேண்டியது நீங்கள் இந்த சமூகத்தை விரும்ப வேண்டும். கண்ணாடியில் சிரித்த முகம் காண விரும்பினால் கண்ணாடியோடு சிரித்தே ஆக வேண்டும். எனவே, சமூகம் ஒரு கண்ணாடி போன்றது.


உங்களுடைய கறுத்த, இறுகிய முகத்தைக் காண சமூகம் விரும்புவதில்லை. அதனால் சமூகத்துக்கு முன்னால் உங்கள் துக்கங்களை முகத்தில் தேக்கிவைத்துக் காட்டாதீர்கள்.