Skip to main content

மெட்ராஸ் - பகிர்வு



“மூஞ்சப் பார்த்தாலே தெரியுது ரெபிட் பிடிக்குற டாக்குன்னு” இது மெட்ராஸ் படத்தில் அரசியல்வாதி மாரியின் போஸ்டரைப் பார்த்து ஜானி ஒரு கட்டத்தில் பேசும் வசனம். கேட்பதற்குச் சாதரணமாக இருந்தாலும் எவ்வளவு அர்த்தங்கள் பொதிந்த கிடக்கிறது. அது போலத்தான் மெட்ராஸ் படத்தினுடைய கதையும். 

சில காட்சிகள் பார்ப்பதற்குச் சாதரணமாக ஒருவரைக் கடந்து போகும் போது பேசிச் செல்வது போல இருந்தாலும் வட சென்னை மக்களுடைய அடையாளங்களை, வாழ்வியலை கண்முன்னே நிறுத்துகிறது என்கிறதாலே  மெட்ராஸ் வித்தியாசமானதாகத் தெரிகிறது. 

ஒன்றாக இயங்கிவந்த அரசியல்கட்சி இரண்டாகப் பிரிவதால் ஒரு ஊரைச் சேர்ந்த இரண்டு நண்பர்கள் தங்களுக்குள் முரண்பட்டு எதிராளியாக மாற கட்சிப் போஸ்டர் ஒட்டும் ஒரு சுவர் அவர்களுக்குள் போட்டியாக வர, இருதரப்பிளும் இருப்பவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பழி தீர்க்கக் கொன்று கொள்ள தீராத ஒரு பிரச்சினையாக சுவர் வளர்ந்து நிற்கிறது. ஒரு சுவர் அதில் யாருடைய படம் வர வேண்டும் என்பது சாதாரண விடயம். உட்கார்ந்து பேசினாலே தீர்த்துக் கொள்ள முடியும். ஆனால் அது அப்படி முடிந்து போவதில்லை. எதார்த்தமாக மனிதனுடைய மனது அவ்வளவு சீக்கிரமாக ஒருவனுக்குச் சாய்ந்து கொடுக்காது. அப்படிப்பட்ட நிலை வந்தாலும் அதனுள் இருக்கும் அரசியல் எளிதாக அதற்கு தீர்வை காணவிட்டு விடாது. பகை, பழியுணர்வு எவ்வளவு பெரிய அடக்க முடியாத வக்கிரத்தை உருவாக்கி ஒருவனை ஒருவன் வெட்டிச் சாய்த்துக்கொள்ளும் நிலைமைக்குக் கொண்டுவருகிறது என்று யோசிக்கத் தேவையில்லை மனிதன் என்ற வகையில் இயல்பிலேயே இது மாதிரியான வன்முறைக்கு நாம் நகர்ந்து போய்விடுவோம். இல்லையெனில் நகர்த்தப்பட்டுவிடுவோம். இதன் பின்புலத்தில் நின்று இயங்கக்கூடிய அரசியல் அப்படிப்பட்டாதக இருக்கும். ஒரு கண்ணோட்டத்தில் மெட்ராஸ் படத்தை இப்படியும் பார்க்க முடியும்.




அதிகப்படியான தமிழ் சினிமாக்களில் அடுத்து நகர்ந்து செல்லும் காட்சி சில வேலைகளில் கதைக்குச் சம்பந்தமே இல்லாமல் நகைச்சுவைக்கென ஒரு சீன் எனவும் காதலுக்கென வேறு கலமும் மீதி ஹீரோவை மட்டுமே முழுமைப்படுத்தியதாகவும் இருக்கும். அதுவே மெட்ராசில் ஒரு ஹீரோ இருக்கிறான். அவனுக்காகப் பின்னப்பட்ட கதை என்பதாக இதைப் பார்க்க முடியாது. அந்த சூழலை மையமாக வைத்து கதை நகர்கிறது. ஒவ்வொரு காட்சியையும் ஒவ்வொருவரும் நகர்த்த வேண்டியிருக்கிறது. அந்தந்த கதாப்பாத்திரங்கள் வெறுமனே வந்து போவதில்லை. அதற்கென ஒரு பெறுமதி இருக்கிறது. எல்லாம் இணையும் போது தான் கதையின் முக்கியத்துவம் அதிகரிக்கிறது. 

அந்தச் சூழலில் நடக்கக் கூடிய வன்முறையில் நாம் எப்படி உள்வாங்கப்படுகிறோம். நமக்குள் எதுமாதிரியான ஒரு பயத்தை உருவாக்குகிறது என்பதை அவதானிக்கும் போது அந்தக் காட்சிப்படுத்தல் அவ்வளவு அருமையாக இருக்கிறது. புதுப்பேட்டை, தடையற தாக்க, பாண்டிய நாடு போன்ற படங்களில் நான் இது மாதிரியான ஒரு பயத்தை அதனுடைய அந்தக் காட்சிகளின் வன்முறையின் போது உணர்ந்திருக்கிறேன். அது ஒருவிதமான பதட்டம் என்று கூடச் சொல்லாம். அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது என்பது போல! 

மெட்ராஸ் படத்தில் கடைசி 20 நிமிடங்கள் தோய்வாக நகர்கிறது போலத் தோன்றினாலும். ஒருவன் ஒரு சோகத்தில் இருந்து மீள்கிறான். அவன் பிணைந்துள்ள அந்த சூழல், காதல் அவனை எப்படி அதிலிருந்து மீட்கிறது என்பதைச் சொல்ல அந்த நேரம் எடுத்துக் கொள்கிறது என்பதாகவே தோன்றுகிறது. பின்னாடி வரக்கூடிய திருப்பத்தை அந்த கதாப்பத்திரம் எப்படி ஏற்றுக் கொள்ளும் என்பதற்கான ஒரு மாறுதல் போல உணர முடிகிறது. ஒவ்வொரு காட்சியையும் உயிரோட்டமாக நகர்த்துவது சந்தோஷ் நாரயணின் பின்னனி இசையே. படத்திற்கு, காட்சிகளை தூக்கி நிறுத்த எது தேவையோ அதையே கொடுத்திருக்கிறார். பல பாடல்களை ரசிக்க முடிந்தது. சுவர் உட்பட ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரம் இயல்பாகவே படத்துடன் ஒன்றிவிடுகிறது. இறுதி சண்டைக் காட்சி இன்னும் வலுவாக உருவாக்கப்பட்டிருந்தால் செம்மையாக இருந்திருக்கும். அது மட்டுமே திருப்தியில்லாமல் அமைந்தது போலத் தோன்றுகிறது. 
இறுதியாக ரியல் மெட்ராஸ் படம் பார்த்த ஒரு திருப்தி கிடைத்தது.    


Comments

Popular posts from this blog

சிநேகத்தோடு சில வார்த்தைகள். (வைரமுத்து சிற்பியே உன்னைச் செதுக்குகிறேன் )

இளைஞனே வா!
உன்னிடம் சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டும் சினேகத்தோடு

ரகசியம் ஏதுமின்றி மனசைத் திறந்து காட்டும் மலர்களைப் போல நிஜங்களைப் பேசுவோம் நீயும் நானும்

எதார்த்தத்தை விட்டு நீ எத்தனை கிலோமீட்டரில் இருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

ராமர்களுக்கு இன்று ரத்தமில்லை

வைகாசி வந்தால்
முப்பத்து மூன்று
முடிகிறது அவளுக்கு

அவள் திருமணத்தை நிச்சயிக்க நினைத்த
நாளில் மட்டும்
சொர்க்கத்திற்கு
விடுமுறை போலும்


தன் பெயரைக்-
கல்யாணப் பத்திரிகையிலேனும்
அச்சில் பார்க்க
அவள் ஆசைப்பட்டாள்
ஆனால்-
அச்சு எந்திரங்களைப் போலவே
மனித எந்திரங்களுக்கும்
மனசு இல்லை

பாவம்
தன்
கண்ணீர் முத்துக்களைக்
கோக்கத்தான்
நொந்து நொந்து அவள்
நூலாய் இளைத்தாளோ?

மாலையிட மாட்டார்கள்
ஆனால் எல்லா வாலிபரும்
அவளை
பெண்பார்ப்பது போல்தான்
பார்க்கிறார்கள்

முன்னொரு பிராயத்தில்…
பூக்களின்
அணிவகுப்பு மரியாதையைத்
தன் கூந்தலில் ஏற்றுக் கொண்டாள்

இன்றும்தான் சூடுகிறாள்
இது
தான் விதவையல்ல என்று
வெளிக்காட்ட மட்டுந்தான்

முன்பெல்லாம்
கனவுகளுக்காகவே
உறங்கினாள்
இப்போதோ
உறக்கமே
ஒரு கனவாகி விட்டது

முன்பெல்லாம்…
எப்போதாவது
சட்டென்று தோன்றி
மறையும் அந்த ஜன்னல் மின்னல்

இப்போது
அசையாமல் உட்கார்ந்து
ஜன்னலுக்குத்
தானும் ஒரு
கம்பியானாள்

சிரிப்பு என்பது
அவளுக்கு
இதழில் இல்லை
ஞாபகத்தில் இருக்கிறது

மன்மதன்
அவன்மீது எய்த
மலர்க்கணைகள்
இன்று
சுள்ளிகளாகிவிட்டன.

முன்பெல்லாம்
ஆண்டாள் படிக்கச் சொன்ன
அப்பா
இன்று
பட்டினத்தாரும்
பரவாயில்லை என்கிறார்

அவள்
பெருமூச்சு வெப்பத்தில்
ம…

உனக்காக வாழ்ந்து பார், உன்னோடு வாழ்ந்து பார்

வாழ்வு எனும் அரும்பெரும் பொக்கிஷம் வற்றாத ஊற்றுப்போல தன்னையும் சூழலையும் பசுமையாக வைத்திருக்கும். வாழ்வு என்றுமே வசந்த காலமாய் பூத்துக் குலுங்காது. கோடை காலமும் இலையுதிர் பருவமும் வாழ்வை கடந்தே செல்கின்றன. வாழ்வை உயிர்ப்பிக்கவும் ரசிக்கவும் பலர் மறந்தே போகின்றனர். நிறையப்பேர் வாழ்வின் யதார்த்தங்களை புரிவதற்கு தயாரில்லை. சகலதும் துக்கமெனக் கருதி கண்ணீரோடு கழிப்போரும் உள்ளனர். உச்ச இன்பங்களுக்கான திறந்த களம் தான் வாழ்வு என்று நினைப்போரும் உள்ளனர்.