Skip to main content

வன போஜனம்



மனித நடமாட்டமே இல்லாத அந்தக் குட்டித் தீவை நோக்கி (madribar island) நகர்ந்துகொண்டிருந்தோம். கடல் பயணம் என்பது முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒன்று, 20 நிமிடங்கள் கடந்து கப்பல் கரையைத் தொட்டது. அடர்ந்த பச்சை நிறத்தில் மரங்கள், அதனைச் சுற்றி வெள்ளை மணல் என அந்தச் சூரிய வெளிச்சத்தில் தலையை நிமிர்த்திப் பார்க்கும் போது கண்கள் கூசத் தொடங்கிவிட்டது. அலைகள் வேகமாகவும் உயரமாகவும் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. 

இதற்காகத் தான் விதி என்னை இங்கு அழைத்துவந்ததா? சத்தியமாக வியந்து போனதில் ஆச்சரியமே இல்லை. நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது இயற்கையின் அதிசயங்களில் ஒன்று. ஆனால் எத்தனை நாள் இந்தத் தீவு இன்னும் உயிருடன் இருக்கும் என்பதில் தான் நிச்சயமில்லை. கடல் அதனைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தின்றுகொண்டிருந்ததை மட்டும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அந்த வன போஜனம் ஒரு நான்கு மணித்தியாளமாக நீண்டது. இரண்டு முறைக்கும் மேலாக தீவைச் சுற்றினோம். பவளப்பாறைகள் ஒரு பக்கமாகக் குவிந்துகிடந்தது, நடக்கும் போது சில இடங்களில் கால் மணலில் ஒரு ஆலம் வரை புதைந்து விடுகிறது அடுத்த அடி எடுத்து வைக்கும் போது அதே நிலை தான். இதற்கு முன்பு இது எப்படி இருந்திருக்கும் என கற்பனைகள் பற்றிக் கொள்ள ஆரம்பித்ததுவிட்டது. ஒரு இடத்தில் காய்ந்து வரண்ட ஒரு பெரிய மரம். அதனை அலைகள் சூழ்ந்து கொண்டிருக்க தூரத்திலிருந்து பார்க்கும் போது ஒரு உருவம் கண்ணத்தில் கை வைத்து அமர்ந்திருப்பது போன்ற தோற்றம். 

Cast away படத்தில் விமானம் விபத்துக்குள்ளாகி ஒரு தீவில் நாயகன் கரை ஒதுங்குவான் தனிமை ஒரு வித பைத்திய நிலையை உருவாக்கும் அவனுக்குள்ளாக, உண்மையில் ஆழ்ந்து பார்க்கும் போது தனிமை யாரையும் பைத்தியமாக்குவதில்லை, தனிமையில் ஒரு வித பைத்தியம் இருக்கிறது அது தான் நம்மை பீடித்துக் கொள்கிறது. ஆழ்ந்த அந்த மொளனத்தின் நடுவே அலைகளின் புலம்பல்களை மட்டும் தான் கேட்க முடிகிறது. உடை கலைந்த வானம், சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் சூரியன், காற்று கொண்டாட்டமாக எல்லாத் திசைகளிலும் அழைந்து கொண்டிருந்தது. ஆஹ் இயற்கை குதூகலமாக எதையோ கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தது. நான் மட்டும் தான் அங்கே என்ற பிரம்மை சுற்றிக் கவலை, கோபம் இன்ன பிற கசப்புக்கள்  எதுவுமில்லை, இயற்கையுடன் நானும் குதூகலமாக இருந்த தருணங்கள் சுபஹானல்லாஹ். 

ஒரு நல்ல கெமரா கையில் இருக்கவில்லை என்பது தான் நீண்ட கவலையாக இருந்தது. சந்தர்ப்பங்கள் எப்பொழுதும் வாய்ப்பதில்லை. ஒருந்தாலும் ஒவ்வொரு காட்சியும் அனுபவங்களும் மனதில் சுத்தமாகப் பதிந்திருக்கிறது. 

Comments

Popular posts from this blog

சிநேகத்தோடு சில வார்த்தைகள். (வைரமுத்து சிற்பியே உன்னைச் செதுக்குகிறேன் )

இளைஞனே வா!
உன்னிடம் சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டும் சினேகத்தோடு

ரகசியம் ஏதுமின்றி மனசைத் திறந்து காட்டும் மலர்களைப் போல நிஜங்களைப் பேசுவோம் நீயும் நானும்

எதார்த்தத்தை விட்டு நீ எத்தனை கிலோமீட்டரில் இருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

ராமர்களுக்கு இன்று ரத்தமில்லை

வைகாசி வந்தால்
முப்பத்து மூன்று
முடிகிறது அவளுக்கு

அவள் திருமணத்தை நிச்சயிக்க நினைத்த
நாளில் மட்டும்
சொர்க்கத்திற்கு
விடுமுறை போலும்


தன் பெயரைக்-
கல்யாணப் பத்திரிகையிலேனும்
அச்சில் பார்க்க
அவள் ஆசைப்பட்டாள்
ஆனால்-
அச்சு எந்திரங்களைப் போலவே
மனித எந்திரங்களுக்கும்
மனசு இல்லை

பாவம்
தன்
கண்ணீர் முத்துக்களைக்
கோக்கத்தான்
நொந்து நொந்து அவள்
நூலாய் இளைத்தாளோ?

மாலையிட மாட்டார்கள்
ஆனால் எல்லா வாலிபரும்
அவளை
பெண்பார்ப்பது போல்தான்
பார்க்கிறார்கள்

முன்னொரு பிராயத்தில்…
பூக்களின்
அணிவகுப்பு மரியாதையைத்
தன் கூந்தலில் ஏற்றுக் கொண்டாள்

இன்றும்தான் சூடுகிறாள்
இது
தான் விதவையல்ல என்று
வெளிக்காட்ட மட்டுந்தான்

முன்பெல்லாம்
கனவுகளுக்காகவே
உறங்கினாள்
இப்போதோ
உறக்கமே
ஒரு கனவாகி விட்டது

முன்பெல்லாம்…
எப்போதாவது
சட்டென்று தோன்றி
மறையும் அந்த ஜன்னல் மின்னல்

இப்போது
அசையாமல் உட்கார்ந்து
ஜன்னலுக்குத்
தானும் ஒரு
கம்பியானாள்

சிரிப்பு என்பது
அவளுக்கு
இதழில் இல்லை
ஞாபகத்தில் இருக்கிறது

மன்மதன்
அவன்மீது எய்த
மலர்க்கணைகள்
இன்று
சுள்ளிகளாகிவிட்டன.

முன்பெல்லாம்
ஆண்டாள் படிக்கச் சொன்ன
அப்பா
இன்று
பட்டினத்தாரும்
பரவாயில்லை என்கிறார்

அவள்
பெருமூச்சு வெப்பத்தில்
ம…

உனக்காக வாழ்ந்து பார், உன்னோடு வாழ்ந்து பார்

வாழ்வு எனும் அரும்பெரும் பொக்கிஷம் வற்றாத ஊற்றுப்போல தன்னையும் சூழலையும் பசுமையாக வைத்திருக்கும். வாழ்வு என்றுமே வசந்த காலமாய் பூத்துக் குலுங்காது. கோடை காலமும் இலையுதிர் பருவமும் வாழ்வை கடந்தே செல்கின்றன. வாழ்வை உயிர்ப்பிக்கவும் ரசிக்கவும் பலர் மறந்தே போகின்றனர். நிறையப்பேர் வாழ்வின் யதார்த்தங்களை புரிவதற்கு தயாரில்லை. சகலதும் துக்கமெனக் கருதி கண்ணீரோடு கழிப்போரும் உள்ளனர். உச்ச இன்பங்களுக்கான திறந்த களம் தான் வாழ்வு என்று நினைப்போரும் உள்ளனர்.