Skip to main content

அனுபவம்.... 1.0


DSC_0066

உயர் தரம் படித்துக் கொண்டிருக்கும் நாட்களில் தான் புத்தகங்களுடனான ஈர்ப்பு அதிகமானது. ஆரம்பத்தில் வைரமுத்துவின், கருவாச்சிக் காவியம், கொஞ்சம் தேநீர் நிறைய வானம், இன்னொரு தேசிய கீதம், அப்துல் ரகுமானின் கவிதைத் தொகுதிகள் அதில் அடிக்கடி மீட்டி மீட்டி வாசித்த மின்மினிகளால் ஒரு கடிதம் கஸல் தொகுதி, மு.மேத்தாவின் சில கவிதைத் தொகுதிகள் அதிலும் அதிகத் தடவைகள் மீட்டி வாசித்த, ஒரு வானம் இரு சிறகு மிகவும் பிடித்துப் போன கவிதைத் தொகுதி, என்று புத்தகங்கள், எழுத்துக்களுக்குள்ளாக மூழ்க ஆரம்பித்த நாட்கள்.

அப்துல் ரகுமானின் கஸல் படித்துவிட்டு 80 பக்க வரைதல் கொப்பி ஒன்றை வாங்கி ஒவ்வொரு பக்கமாக படங்கள் வரைந்து ஹைக்கூ கவிதைகள் என்று சொல்லிக் கொண்டு எழுத ஆரம்பித்த நாட்கள்.
இரண்டு கிழமையில் முழுவதுமாக எழுதி முடித்துவிட்டு நண்பர்கள் பார்வைக்கு விட்டு பாராட்டுக்கள் பெற்றுக் கொண்டிருந்த சமயம், கொப்பி காணாமலேயே போய்விட்டது. (எவளோ பொறாமைக்காரி திருடிவிட்டாள்)


இப்படித் தான் எழுத்துக்கும் எனக்குமான நெருக்கம் ஆரம்பித்தது,

எந்த கவிதையாக எடுத்துக் கொண்டாலும் அதிகமாக காதல் தான் பாடு பொருளாக இருந்தது. தபூ சங்கர், வைரமுத்து அலுப்புத்தட்ட ஆரம்பித்துவிட்டது. தேடிய போது சிக்கியது தான் மனுஷ்ய புத்திரன்.
மனுஷ்ய புத்திரன் கவிதைகள் பிடித்துப் போன போது நான் கவிதை எழுத வேண்டும் என்ற ஆசையை ஒத்திப் போட்டு விட்டேன். காரணம் கவிதை வெறும் எழுத்தின் அழகியலால் உருவாவதில்லை என்பதை அவருடைய கவிதைகள் ஆழமாகவே உணர்த்தியது. பஹீமா ஜஹானின் கவிதைகள் கூட அவ்வளவு ஆழமானது, இன்று வரை அப்படி ஒரு கவிதை ஒன்று சரி என்னால் எழுதமுடியவில்லை என்ற அவா மனதுக்குள்ளே ஊரிக்கிடக்கிறது.


எழுத்து மீதான தேடல், நல்ல நண்பர்களை உருவாக்கித் தந்தது. அவர்கள் மூலம் நிறை எழுத்தாளர்களின், எழுத்துக்களின் அறிமுகங்கள் கிடைத்தது. ப.சிங்காரம்,சுஜாதா,சாரு நிவேதிதா, எஸ் ரா, தேவதச்சன், மனுஷ்ய புத்திரன், ஷோபா சக்தி, வைக்கம் முகம்மது பஷீர், என்று பட்டியல் பெரியது.

தனிப்பட்ட முறையில் அஷ்ரஃப் ஷிஹாப்தீன்,அப்துல் ஹக் லறீனா, பஹீமா ஜஹான், என்று இவர்களுடைய புத்தகங்களை தேடி வாசிப்பேன்.தேடல்கள் தான் நல்ல எழுத்தாளர்களை அறிமுகம் செய்தது. ஆரம்பித்த இடத்திலேயே நின்றுவிட்டிருந்தால் கோழி கூவுகிறது, சூரியன் உதிக்கிறது, வேலைக்குச் செல்கிறேன், என்று நானும் கவிஞன் தான் என்று கிறுக்க ஆரம்பித்திருப்பேன். ஆனால் நான் நிறுத்திக் கொண்டது எனக்கே மகிழ்ச்சி தான்.
இஸ்லாமியப் புத்தகங்களின் அறிமுகங்கள், தமிழ் மொழி பெயர்ப்புகள் என்று வாசிக்க ஆரம்பித்து கொஞ்ச நாட்கள் தான். அதுவும் நண்பன் ஒருவனின் அறிமுகம் மூலம் தான்.
ஆசையாக வாசிக்க எடுத்த நூல் இஸ்லாமிய எழுச்சியின் மைல்கற்கள் (ஷஹீத் செய்யித் குதுப்_ன் பீ லிலாலில் குர்ஆன்) தமிழ் மொழி பெயர்ப்புப் படித்து விட்டு எதுவுமே புரியவில்லையே என்று ஆதங்கப்பட்டு வைத்ததோடு சரி இன்று வரை தொடவே இல்லை.

தேடல் தொடரும்.

Comments

Popular posts from this blog

சிநேகத்தோடு சில வார்த்தைகள். (வைரமுத்து சிற்பியே உன்னைச் செதுக்குகிறேன் )

இளைஞனே வா!
உன்னிடம் சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டும் சினேகத்தோடு

ரகசியம் ஏதுமின்றி மனசைத் திறந்து காட்டும் மலர்களைப் போல நிஜங்களைப் பேசுவோம் நீயும் நானும்

எதார்த்தத்தை விட்டு நீ எத்தனை கிலோமீட்டரில் இருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

ராமர்களுக்கு இன்று ரத்தமில்லை

வைகாசி வந்தால்
முப்பத்து மூன்று
முடிகிறது அவளுக்கு

அவள் திருமணத்தை நிச்சயிக்க நினைத்த
நாளில் மட்டும்
சொர்க்கத்திற்கு
விடுமுறை போலும்


தன் பெயரைக்-
கல்யாணப் பத்திரிகையிலேனும்
அச்சில் பார்க்க
அவள் ஆசைப்பட்டாள்
ஆனால்-
அச்சு எந்திரங்களைப் போலவே
மனித எந்திரங்களுக்கும்
மனசு இல்லை

பாவம்
தன்
கண்ணீர் முத்துக்களைக்
கோக்கத்தான்
நொந்து நொந்து அவள்
நூலாய் இளைத்தாளோ?

மாலையிட மாட்டார்கள்
ஆனால் எல்லா வாலிபரும்
அவளை
பெண்பார்ப்பது போல்தான்
பார்க்கிறார்கள்

முன்னொரு பிராயத்தில்…
பூக்களின்
அணிவகுப்பு மரியாதையைத்
தன் கூந்தலில் ஏற்றுக் கொண்டாள்

இன்றும்தான் சூடுகிறாள்
இது
தான் விதவையல்ல என்று
வெளிக்காட்ட மட்டுந்தான்

முன்பெல்லாம்
கனவுகளுக்காகவே
உறங்கினாள்
இப்போதோ
உறக்கமே
ஒரு கனவாகி விட்டது

முன்பெல்லாம்…
எப்போதாவது
சட்டென்று தோன்றி
மறையும் அந்த ஜன்னல் மின்னல்

இப்போது
அசையாமல் உட்கார்ந்து
ஜன்னலுக்குத்
தானும் ஒரு
கம்பியானாள்

சிரிப்பு என்பது
அவளுக்கு
இதழில் இல்லை
ஞாபகத்தில் இருக்கிறது

மன்மதன்
அவன்மீது எய்த
மலர்க்கணைகள்
இன்று
சுள்ளிகளாகிவிட்டன.

முன்பெல்லாம்
ஆண்டாள் படிக்கச் சொன்ன
அப்பா
இன்று
பட்டினத்தாரும்
பரவாயில்லை என்கிறார்

அவள்
பெருமூச்சு வெப்பத்தில்
ம…

உனக்காக வாழ்ந்து பார், உன்னோடு வாழ்ந்து பார்

வாழ்வு எனும் அரும்பெரும் பொக்கிஷம் வற்றாத ஊற்றுப்போல தன்னையும் சூழலையும் பசுமையாக வைத்திருக்கும். வாழ்வு என்றுமே வசந்த காலமாய் பூத்துக் குலுங்காது. கோடை காலமும் இலையுதிர் பருவமும் வாழ்வை கடந்தே செல்கின்றன. வாழ்வை உயிர்ப்பிக்கவும் ரசிக்கவும் பலர் மறந்தே போகின்றனர். நிறையப்பேர் வாழ்வின் யதார்த்தங்களை புரிவதற்கு தயாரில்லை. சகலதும் துக்கமெனக் கருதி கண்ணீரோடு கழிப்போரும் உள்ளனர். உச்ச இன்பங்களுக்கான திறந்த களம் தான் வாழ்வு என்று நினைப்போரும் உள்ளனர்.