Skip to main content

சூடு



ள்ளிக் கூடத்தில் மணியொலி ‘கணீர் கணீ’ ரெனக் கேட்க, மாணவர்கள் கோரஸாக ஸலவாத் ஓதிவிட்டு, வெண்புறாக் கூட்டமாய் பிரதான வாயிலினூடாக வெளியேரிக் கொண்டிருந்தார்கள். யாரையும் இடிக்காமல், நிதானமாய் வந்து கொண்டிருந்த றிழ்வானின் முகத்தில் இனம் புரியாத பரபரப்பு குடி கொண்டிருந்தது.

ஆண்டு ஆறில் கல்வி கற்கும் கெட்டிக்கார மாணவன் றிழ்வான், கணவனால் கைவிடப்பட்ட கதீஜாவின் ஒரே மகன். வீடுகளில் சமயல் வேலை செய்து கிடைக்கும் சொற்ப வருவாயில் தன் மகனைப் படிக்க அனுப்புகிறாள். தான் எடுக்கும் கூலிக்கு, வஞ்சனையின்றி உழைப்பவள் என்று ஊரில் அவளுக்கு எப்போதும் நல்லபெயர்.

தன் தாயைப் பற்றி சிந்தனையில் நடந்த றிழ்வான், அந்தப் புதுக் குடியிருப்புப் பகுதியை அடைந்ததும், நடையைத் துரிதமாக்கிப் புதிதாகக் கட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு வீட்டை அண்மித்தான். அவனைக் கண்ட மேஸ்திரி கரீம் நாநா, “அடடே! கதீஜாட மவனா? வா வா இன்னைக்கும் சரியான நேரத்துக்கு வந்துட்டே, ஏதும் சாப்பிட்டியா?” எனக் கரினையோடு விசாரித்தார்.

‘இல்லை’ என்பதாக தலையை இருபுறமும் ஆட்டிய றிழ்வானிடம் “ இந்தா இந்தப் ‘பார்சல்’ல கொஞ்சம் சோறு இரிக்கி. நீ சீக்கிரமா சாப்பிட்டுட்டு, முடிஞ்சலவு செங்கல்ல ரோட்டுல இருந்து தூக்கிட்டு வா வெள்ள சேட்ட கழட்டி, அந்தக் கொடியில போடு” அடுக்கடுக்காய் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்தபடி, ‘சிமென்ட்’ கலக்கும் பகுதியை பார்வையிடப் போனார் கரீம் நாநா.

கையிலே ஜம்பது ருபாவுடன் நடந்த றிழ்வானின் மனம் மகிழ்ச்சியால் துள்ளியது. மூன்று தினங்கள் தன் பிஞ்சுத் தோள்களால் செங்கல் சுமந்ததால், காய்த்துப் போன தோள்கல் வலித்தாலும், இம்முறை ஸ்கூல்ஃபீஸ் கட்ட உம்மாவை தொந்தரவு செய்ய வேண்டியிராது என்ற பெருமித எண்ணம் அவனது தோள்வலியை மறக்கச் செய்தது. உற்சாகத்தோடு, உம்மா வேலை செய்யும் காதர் ஹாஜியார் வீட்டையடைந்தான்.

தூரத்திலேயே அவன் வருவதை கண்டு கொண்ட ஹாஜியாரின் பேரப்பிள்ளைகள் சலீமும் சல்மாவும் ஓடி வந்தார்கள். “றிழ்வான், நாங்க புதுசா வாங்கிய கார் எவ்வளவு அழகு தெரியுமா? வா காட்டுறோம்” என்று கூறி றிழ்வானின் கையைப் பற்றி இழுத்தவாறு ஓடினான் சலீம்.

சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டு இருக்கும் போது, அங்கே வந்த ஹாஜியாரின் மகள், “ மேசை லாச்சியில் வெச்சிருந்த ஜம்பது ருபாய்த்தாளக் காணல்ல. றிழ்வான் நீயும் அங்க தானே விளையாடிட்டு இருந்த, எடுத்தியா? எடுத்திருந்தா தந்திரு” என்று அதட்டினாள். றிழ்வான் மிரள மிரள விழிக்கவும், அவனின் தாய் கதீஜா முந்தானைத் தலைப்பில் கைகளைத் துடைத்தவாறு அங்கே வரவும் சரியாயிருந்தது.

“மகள், ஏண்ட மகன் ஒரு காலமும் அப்படி அடுத்தவங்கட பொருள எடுக்கிறவன் இல்லம்மா”

“ஓஹோ! அப்படின்னா, மேசைலாச்சியில இருந்த ஜம்பது ருபா பறந்து போயிருச்சா? இவன் முழிக்கிற முழியே சரியில்லையே! டேய், கிட்ட வா. ஓன்ட களிசான் பொக்கற்ற பாக்கணும்.” அவள் அவனையிழுத்துச் சோதனையிட, கையில் ஜம்பது ருபாய் அகப்பட்டது. ஏளனத்தோடு அவள் கதீஜாவை ஏறிட்டு, “பெரீசா அளந்தீங்களே, ஒங்கட புள்ளய பத்தி. செய்யிறதையும் செஞ்சிட்டு, ஊமைக்கோட்டானாய் நிகிகிறதப் பாரு. திருட்டு ராஸ்கள்” என்று கத்தினாள்.

அவமானத்தால் குன்றிப்போன கதீஜா, தரதரவென்று மகனை இழுத்துக்கொண்டு தன் குடிசையை அடைந்தாள். தள்ளிவிட்ட வேகத்தில் முற்றத்தில் போய் விழுந்தான் றிழ்வான். வேகமாக பக்கத்து விட்டுக்குள் நுழைந்து, எரிகிற கொள்ளிக்கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வந்த கதீஜா, ஊமைன்னு கூட பார்க்காம, “கண்ணுக்குள்ள வெச்சி வளத்து, தகப்பனுமில்லாம நாயா அலைஞ்சு ஒன்னப் படிக்க படிக்க வெச்சதுக்கா இப்பிடி என் மானத்த வாங்கினே? இன்றைக்கி நான் போடுற சூடு, இனி ஆயுசுக்கும் அடுத்தவங்க சொத்த தொடாம பாத்துக்கும்.” என ஆவேசமாகக் கத்தியபடி, அவனது உள்ளங்கையில் சூடு போட்டாள்.

வாய்விட்டு அலறமுடியாமல், அரற்றியபடி, கண்ணீர் வழிந்தோட நிலத்தில் புரண்டு துடி துடித்தான் ஊமைச் சிறுவன் றிழ்வான். அப்போது… அங்கே ஓடோடி வந்த கரீம் நாநா, “புள்ள கதீஜா, அந்த ஜம்பது ருபாவ ஹாஜியார்ட மவன் எடுத்தாராம், இந்தா, இத ஓங்கிட்ட கொடுக்கச் சொன்னாரு” என ஜம்பது ருபாயத்தாளை நீட்டவே, “ இது எங்கால இவனுக்கு?” என வியப்போடு கேட்ட கதீஜாவிடம், “ஒனக்கு விசயமே தெரியாதா? ஸ்கூல் பீஸ் கட்ட காசு கேட்டு, ஒன்ன ஒனக்கு கஷ்டம் தரப்படாதுன்னு, புதுக்குடியிருப்புக்கு மூணு நாளா ஸ்கூல் விட்டு வந்து, செங்கல் தூக்கினான்னு, நான் தான் இன்னைக்கு ஜம்பது ருபா கொடுத்தேன். சேச்சே! என்ன புள்ள இப்படி சூடு போட்டுடே! படிக்கிற பொடியன் பாவம், சீக்கிரமா மருந்துபோடு” எனப் பதிலளித்து விட்டுச் சென்றார்.

மகனை கட்டிக்கொண்டு கதறியழுதாள் அந்தத் தாய். தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுத கதீஜாவின் கண்களிலிருந்து, கண்ணீர் ஆறாயப் பெருகியது. ஜம்பது சதத்தின் அளவு பொசுங்கிப் போன தனது வலது உள்ளங்கையை அழுத்திக் கொண்டிருந்த இடது கரத்தை நீட்டித், தன் தாயின் கண்ணீரைத் துடைத்து விட்டான் அந்தப் பாசமிக்க ஊமை மகன். விம்மலோடு அவனை இழுத்து அணைத்தாள் கதீஜா. இருவரது தோள்களும் கண்ணீரால் நனைய, குடிசை மூலையில் அந்த ஜம்பது ருபாய்த்தாள் காற்றில் படபடத்துக் கொண்டிருந்தது.

லறீனா ஹக்
(எருமை மாடும் துளசிச் செடியும்)

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

சிநேகத்தோடு சில வார்த்தைகள். (வைரமுத்து சிற்பியே உன்னைச் செதுக்குகிறேன் )

இளைஞனே வா!
உன்னிடம் சில வார்த்தைகள் பேச வேண்டும் சினேகத்தோடு

ரகசியம் ஏதுமின்றி மனசைத் திறந்து காட்டும் மலர்களைப் போல நிஜங்களைப் பேசுவோம் நீயும் நானும்

எதார்த்தத்தை விட்டு நீ எத்தனை கிலோமீட்டரில் இருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

ராமர்களுக்கு இன்று ரத்தமில்லை

வைகாசி வந்தால்
முப்பத்து மூன்று
முடிகிறது அவளுக்கு

அவள் திருமணத்தை நிச்சயிக்க நினைத்த
நாளில் மட்டும்
சொர்க்கத்திற்கு
விடுமுறை போலும்


தன் பெயரைக்-
கல்யாணப் பத்திரிகையிலேனும்
அச்சில் பார்க்க
அவள் ஆசைப்பட்டாள்
ஆனால்-
அச்சு எந்திரங்களைப் போலவே
மனித எந்திரங்களுக்கும்
மனசு இல்லை

பாவம்
தன்
கண்ணீர் முத்துக்களைக்
கோக்கத்தான்
நொந்து நொந்து அவள்
நூலாய் இளைத்தாளோ?

மாலையிட மாட்டார்கள்
ஆனால் எல்லா வாலிபரும்
அவளை
பெண்பார்ப்பது போல்தான்
பார்க்கிறார்கள்

முன்னொரு பிராயத்தில்…
பூக்களின்
அணிவகுப்பு மரியாதையைத்
தன் கூந்தலில் ஏற்றுக் கொண்டாள்

இன்றும்தான் சூடுகிறாள்
இது
தான் விதவையல்ல என்று
வெளிக்காட்ட மட்டுந்தான்

முன்பெல்லாம்
கனவுகளுக்காகவே
உறங்கினாள்
இப்போதோ
உறக்கமே
ஒரு கனவாகி விட்டது

முன்பெல்லாம்…
எப்போதாவது
சட்டென்று தோன்றி
மறையும் அந்த ஜன்னல் மின்னல்

இப்போது
அசையாமல் உட்கார்ந்து
ஜன்னலுக்குத்
தானும் ஒரு
கம்பியானாள்

சிரிப்பு என்பது
அவளுக்கு
இதழில் இல்லை
ஞாபகத்தில் இருக்கிறது

மன்மதன்
அவன்மீது எய்த
மலர்க்கணைகள்
இன்று
சுள்ளிகளாகிவிட்டன.

முன்பெல்லாம்
ஆண்டாள் படிக்கச் சொன்ன
அப்பா
இன்று
பட்டினத்தாரும்
பரவாயில்லை என்கிறார்

அவள்
பெருமூச்சு வெப்பத்தில்
ம…

உனக்காக வாழ்ந்து பார், உன்னோடு வாழ்ந்து பார்

வாழ்வு எனும் அரும்பெரும் பொக்கிஷம் வற்றாத ஊற்றுப்போல தன்னையும் சூழலையும் பசுமையாக வைத்திருக்கும். வாழ்வு என்றுமே வசந்த காலமாய் பூத்துக் குலுங்காது. கோடை காலமும் இலையுதிர் பருவமும் வாழ்வை கடந்தே செல்கின்றன. வாழ்வை உயிர்ப்பிக்கவும் ரசிக்கவும் பலர் மறந்தே போகின்றனர். நிறையப்பேர் வாழ்வின் யதார்த்தங்களை புரிவதற்கு தயாரில்லை. சகலதும் துக்கமெனக் கருதி கண்ணீரோடு கழிப்போரும் உள்ளனர். உச்ச இன்பங்களுக்கான திறந்த களம் தான் வாழ்வு என்று நினைப்போரும் உள்ளனர்.